جمعه_هفته ی اول دی ماه

این هفته به دلیل تعطیلات و بساط بخور بخواب توی خونه، فیلم و سریال زیاد دیدم.

سریال مسافران رو بلاخره تموم کردم. خیلی طولانی بود ولی دوستش داشتم. به خصوص نقش شهاب و بهرام رو... چه خاطراتی که دیدن این سریال برام زنده نکرد...

فیلم هایی که دیدم به شرح زیر بود:

قرمز و کنعان رو که نصفه دیده بودم، کامل دیدم. بازی فروتن در قرمز، آرک تایپ پوزئیدون رو خیلی بیشتر برام جا انداخت. کنعانِ مانی حقیقی رو هم یکی دو سال پیش سی دی دومش خش داشت و نصفه مونده بود. فیلم قشنگی بود ولی من نفهمیدم اسمش چه ربطی به خودش داشت.

زیر درخت هلو: نسبت به بقیه ی آثار جبلی و طهماسب چنگی به دلم نزد.

آزمایشگاه: یک کمدی فانتزی بود که به نظرم فیلمنامه ی پیچیده و خوبی داشت، ولی پایانش کاملا قابل حدس بود.

شام آخر: کلا زیاد از سبک فیلم ها و هنجارشکنی های جیرانی خوشم نمیاد. توی این فیلم هم بیش از هر چیزی بازی ثریا قاسمی رو دوست داشتم.

خواب های دنباله دار: یه صحنه هایی از این فیلم رو توی تلویزیون دیده بودم. به هوای بازی پانته آ بهرام یک بار دیگه کامل دیدمش. پوران درخشنده معتقد بود که این فیلم بیان داستان انسان های فراموش شده است. برای من بیش از نصف صحنه های فیلم باورپذیر نبود. مثل اینکه خانم معلم از چند طبقه به پایین پرت می شه و با چند آسیب جزئی به هوش میاد و پلیس بی سیم خودش رو خاموش می کنه که دخترک خوابش ببره، یا اینکه می تونست چند نیرو اعزام کنه برای گشتن کامل ساختمون به جای اینکه فقط خواب های دخترک را دنبال کنند. در مجموع بازی بازیگران خوب بود ولی موقعیت هایی که در آن قرار می گرفتند به هیچ عنوان کشش لازم را نداشت. ولی من در مجموع نگاه پوران درخشنده را به این موضوعات دوست دارم.

فرشته ها با هم می آیند: این فیلم رو فقط دیدم که دیده باشم. به نظرم قصه اش خیلی ضعیف بود. به ناشیانه ترین شکل ممکن راجع به امید و توکل و اینجور چیزها حرف زد.

دو زن: بعد از چند سال برای بار دوم این فیلم را دیدم. فیلمی که جسورانه به تاثیر رفتار سه مرد (پدر، شوهر و حسن مزاحم فرشته) در زندگی یک زن می پرداخت. با گذشت چندین سال، این دسته از مشکلات زنان حداقل در کلان شهرها به میزان زیادی حل شده ولی این فیلم در زمان خودش فیلم آسیب شناسانه ی قابلی بود.

نصف مال من نصف مال تو: اگر مریلا زارعی توی فیلم بازی نمی کرد، شاید هرگز نمی دیدمش.

/ 0 نظر / 19 بازدید